براى انسان شأنى بيان كرده ، ولى وقتى به بهترين منبع و ارزنده‌ترين ذخيره يعنى قرآن مراجعه مىكنيم ، مىبينيم خداوند بزرگ كه صاحب آفرينش و خالق عالم و آدم است ، بهترين و والاترين مقام را براى انسان مقام بندگى و عبوديت او نسبت به حضرت حق مىداند . قرآن مجيد ، بهترين مقامى كه براى انبيا و اوليا معرفى مىكند مقام عالى بندگى است ، چرا كه هر كس به دايرهء بندگى قدم گذارد ، از هر قيد و بندى رسته و در فضاى بهارى قرار گرفته كه تمام استعدادهايش شكوفا خواهد شد . بندگى حقيقى ، از طرفى تمام درهاى رحمت الهى را به روى انسان باز مىكند و هشت در بهشت را براى انسان مىگشايد و هر در شرى ، به خصوص هفت در جهنم را به روى انسان مىبندد . در مسير بندگى ، قلب انسان به تدريج آمادهء پذيرفتن نور مىگردد و در كنار آن نور موفق به تماشاى حقايق شده و به وصال جمال خواهد رسيد . اى كه با درد تو انديشهء درمان خوش نيست * بىتماشاى جمال تو گلستان خوش نيست بىتو ما را هوس گلشن و صحرا نبود * زان كه بىصحبت تو روضهء رضوان خوش نيست هر كه عاشق نبود صورت بىجان باشد * تو خود انصاف بده صورت بىجان خوش نيست گر چه بسيار شنيديم كه هجران خوش‌تر * ما طلبكار وصاليم كه هجران خوش نيست خوشتر اينست كه انصاف و غرامت دادن * هم چنان با من دلتنگ پريشان خوش نيست